Mijn verhaal

Ik was een klein meisje van 3 jaar toen we bij een oude schoolvriendin van mijn moeder op visite gingen.
Daar aangekomen zagen we een hond vastgebonden in de keuken.
Mijn moeder reageerde daarop, de reden ......,
omdat de hond niet te hanteren zou zijn.
Mijn moeder vond dit erg zielig, we hebben haar meegenomen naar huis.
Mijn zus en ik herkenden de hond, van de televisie......, het was Lassie !!
Nee, zei mijn moeder, het is niet Lassie, maar deze collie heet Sasha.

In het begin waren mijn zus en ik erg bang voor de "look-a-like" Lassie,
ze rende kei hard rondjes door de kamer en leek daarmee niet op te houden,
ook het uit laten was niet echt gezellig, mams had het bloed in de handen
en de zweetdruppels op haar hoofd als ze terug kwam van de wandeling.
Maar dankzij het geduld van mams én opa, is Sasha na veel lange maanden rustiger geworden,
we raakten bevriend en werd mijn beste vriendinnetje.
Ik deelde mijn geheimen met haar, we kletsten uren aan een stuk
en ze waakte bij mij als ik ziek was, 
we werden onafscheidelijk.

Tot het moment dat mijn zus astma kreeg.
Het zou beter voor haar zijn als de hond de deur uit ging,
maar ook dat zou weer complicaties geven,
omdat ze zich dan schuldig zou voelen en daarmee zou 
de ziekte erger kunnen worden.
Een groot dilemma dus. Opa kwam met de beste oplossing van de hele wereld,
Sasha mocht bij opa en oma gaan wonen,
dus ze zou voor eeuwig en altijd onze hond blijven maar dan in een ander huis !
Wekelijks gingen we bij opa en oma logeren om bij Sasha te zijn.
Kilometers lange wandelingen gemaakt en we gingen zelfs met zijn allen op vakantie.
Sasha is in de armen van opa gestorven op de leeftijd van ongeveer 11 jaar.

Wat een leegte gaf het overlijden van Sasha, voor ons, maar vooral ook voor opa.
Mijn moeder was best wel weer te porren voor een nieuwe hond,
maar dan eentje die gewoon bij ons kon blijven,
een poedel wilde ze, die waren geschikt voor astma patiënten en
moeders vond ze helemaal geweldig.
Dat was balen zeg…. beloven ze je een hond, krijg je een poedel !

Maar opa voelde zich nog steeds erg eenzaam en miste zijn dagelijkse uitjes met Sasha, dus … opa besloot om zelf een collie te kopen, Yes !!!!! Helaas had Astor, de Sable reu die toen in huis kwam niet hetzelfde karakter als Sasha, en bleek zelfs een moeilijke reu te zijn. Maar ondanks dat hebben opa en ik jaren lang de liefde voor de collie gedeeld. Ik beloofde mijn opa, dat als ik later groot zou zijn, ik een heleboel collies zou kopen en dat we er dan samen voor zouden zorgen. Omdat ik in 1993 een verkeerde partner keuze heb gemaakt, heb ik heel wat jaren moeten wachten tot het zover was.

"Astor"

Maar in 2006 was het dan eindelijk zo ver,
en werd de trotse eigenaar van een trico reu, Ozzy
(jawel vernoemd naar dé Ozzy).
En toen begon het weer vreselijk te kriebelen,
opa zat inmiddels in het bejaardentehuis, maar ik ben op dat moment
toch mijn kinderdroom gaan verwezenlijken.
Opa vond het helemaal geweldig, en kon zijn geluk niet op als ik
met Ozzy en later met mijn nieuwe pup Brenna hem in het tehuis op zocht.
Veel plezier heeft opa niet meer gehad van "onze collies",
opa stierf een jaartje later in 2007.

Nu op dit moment zijn mijn dromen realiteit, een heuse kennel mét kennelnaam.
Mijn kennelnaam is met veel zorg tot leven gekomen.
Xeltic Magic… Keltische Magie ....

Ik heb er voor gekozen om de "Celtic" met een X te spellen,
omdat de moeder van mijn tweede fok-teefje Blaize, Xeltic in haar naam heeft : 
Harper's Field Xeltic Highland Jewel,
als een soort eerbetoon aan Carla Harper, de fokker van deze twee meiden.
Van Carla heb ik heel veel van dit "vak" geleerd en ze staat me bij zowaar ze kan.

Omdat ik zelf wel in de magie geloof, en omdat niets toeval is,
heb ik gekozen voor de Magic.
Én .. wat een "toeval" , Blaize heet met haar officiële stamboomnaam :
"Harper's Field Black Magic"

Natuurlijk ben ik er ook van overtuigd dat opa mij van boven af
bijstaat als ik het even niet meer weet.

Dus ....   "Keltische" honden met een tikkeltje " Magie".......